สวรรค์ในครัว : เรื่องหมูหมู

“เขียง มะขาม”

เนื่องจากรากเหง้าทั้งของทางภรรยาและของตัวเอง เกี่ยวโยงกับนครปฐม-เมืองหลวงแห่งการเลี้ยงหมู อยู่หลายซับหลายซ้อน

บวกกับอาการเกาต์ที่หมั่นกำเริบในระยะหลัง

ต้องลดของโปรดอย่างไก่ ลงไป

แถมผบ.ท่านก็สมาทานสัตว์ใหญ่ ไม่กินเนื้อวัว

หวยก็เลยต้องมาออกที่หมูบ่อยๆ นี่แหละ

เรื่องที่จะเขียนวันนี้ อันที่จริงไม่เกี่ยวกับเรื่องรากเหง้าเท่าไหร่

แต่โยงไปถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาสดๆ ร้อนๆ อย่างวันออกเจที่เพิ่งเขียนไปมากกว่า

วันนั้นเนื่องจาก “สายแข็ง” – อันได้แก่บรรดาวัยรุ่นและวัยกำลังจะรุ่นทั้งหลายอยู่กับครบหน้า

ทำอะไรยกออกมาจากครัว พรึ่บเดียวก็เกลี้ยง

หลายจานในนั้น บรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายแทบจะไม่ได้แตะ

จึงต้องเกิดรายการล้างตากันวันนี้

รายการแรกก็คือ “หมูสุขภาพ (เสีย)”

ใครที่เป็นแฟนข้าวแกงสะพานหัน ก็คงจะรู้จักเมนูนี้ทั้งจากร้านข้าวแกงแม่อ้อน (ที่เดี๋ยวนี้ย้ายไปจักรวรรดิ) และข้าวแกงป๋าทวี (ที่เดี๋ยวนี้ย้ายไปใกล้ๆ ศิริราช)

ปกติเวลาสั่งมากินหรือทำบุญจะสั่งจากร้านแม่อ้อน

แต่วันนี้เชฟรักแร้ เอ๊ยเชฟรักแท้ของเรา เปิดยูทูบดูสูตรของร้านป๋าวี

ว่าแล้วก็จัดแจงไปซื้อหมูสามชั้นมา 3 กิโลฯ

หั่นให้ชิ้นใหญ่หน่อย

แล้วหมักกันสดๆ เดี๋ยวนั้นด้วยน้ำปลาดี

ทิ้งไว้สักพักคะเนว่าน้ำปลาพอเข้าเนื้อแล้วเทหมูลงกระทะ แล้วเติมน้ำลงไปพอให้ท่วมหมู

จากนั้นก็เคี่ยวไปอย่างใจเย็นด้วยไฟกลาง

หมูสามกิโลฯ ที่ตอนแรกลงไปแล้วเต็มกระทะยักษ์นั้น เคี่ยวไปเคี่ยวมา หดลงเรื่อยๆ

สุดท้ายพอสีสวย นอกสุกกรอบ แต่ข้างในยังนุ่มเหนียวเคี้ยวสู้ฟันนั้น

เอาเข้าจริงเหลือปริมาณแค่ครึ่งหนึ่งเห็นจะได้

ทำเองปั๊บนี่เข้าใจเลยว่า ทำไมหมูของ แม่อ้อนหรือของป๋าวี เขาถึงขายกันกิโลฯ ละ 500-600

มันหดครับ มันหด

และมันเหนื่อยครับมันเหนื่อย

ยืนกวนหมูอยู่หน้ากระทะ ไม่ให้ติดกระทะนี่

ทำบ่อยๆ ลดความอ้วน(คนทำ) ได้เลยนะครับ

ส่วนคนกินนั่นอีกเรื่อง